تبلیغات
وطن - اشعار

 به نام خدا                                             

           امید وصال

 

یوسف اخر زمان اید به دوران غم مخور                                         کلبه احزان شود روزی کلستان غم مخور

بی حضورزش چند روزی دور گردون گرگذ شت                              دائما یک سان نباشد حال دو ران غم مخور

چون امید وصل او هر لحظه هست و ممکن است                               در فراقش صبر کن با درد هجران غم مخور

حال ما ،در فرغت پیغمبر و اولاد او                                              جمله می داند خدای حال گردان غم مخور

فیض حال فنا بنیاد هستی بر کند                                                   کشتی ال نبی داری ،ز طوفان ،غم مخور

در جهان گر از حضورش دور باشی (فیضیا)                                   روز موعودش رسد دستت به دامان غم مخور

                                                                                                            فیض کاشانی  

_____________________________________________________________________

                                                                 صورت گر ماهر

 

راستی را کس نمی داند که در فصل بهار                                         از کجا گردد پدیدار ،این همه نقش و نگار

عقل ها حیرا شودد کز خاک تاریک نژند                                        چون بر اید این همه گل های نغز کامکار

چون نپرسی کاین تماثیل  از ز کجا امد پدید                                     چون نجویی کاین تصاویر از کجا شد اشکار

بق از شوق که می خندد بدین سان قاه قاه                                       ابر از جر که می گرید بدین سان زار زار

کیست ان صورت گر ماهر که بی تقلید غیر                                   این همه صورت برد در صفه هستی بکار

                                                                                               قا انی شیرازی 

______________________________________________________________________

     راز ماند گاری

 

اب شد برف زرد کوه سپید                                                                 تکه یخ ها به گریه افتادند

تکه یخ ها چه سر بزیر و صبور                                                            جای خود را به چشمه ها دادند

                                                                   

چشمه ها امدند پاین تر                                                                      دامن کوهسار را شستند

بین ان راه های پیچا پیچ                                                                    کم کمک راه خویش را جستند

 

نرم نرمک در اسمان پیچید                                                                بوی سر سبزی علفزاران

چشمه ها ظرب در هزار شدند                                                            متولد شدند جو باران

 

جویباران به دامن صحرا                                                                  رشته رشته ،تار و پود شدند

دست در دست یک دگر دادند                                                             عهد بستند و زنده رود شدند

 

ما همان چشمه های کم اب یم                                                            زندگی جمع دوستانه ماست

ما اگر ضرب در هزار شویم                                                          مانده گاریم و جای ما دریاست

_________________________________________________________________________

مست و هوشیار

محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت     مست گفت این پیراهن است افسار نیست

گفت مستی زان سبب افتان وخیزان می روی   گفت جرم راه رفتن نیست ره هموار نیست

گفت می باید ترا تا خانه ی قاضی برم           گفت رو صبح آی قاضی نیمه شب بیدار نیست

گفت نزدیک است والی راسرای آنجا شویم     گفت والی از کجا در خانه ی خمار نیست

گفت تا داروغه راگوییم درمسجد بخواب        گفت مسجد خوابگاه مردم بدکار نیست

گفت دیناری بده پنهان و خود را وارهان       گفت کار شرع کار درهم و دینار نیست

گفت از بهر غرامت جامه ات بیرون کنم       گفت پوسیدست جز نقشی زپود و تار نیست

گفت آگه نیستی کز سر در افتادت کلاه         گفت در سر عقل باید بی کلاهی عار نیست

گفت می بسیار خوردی زان چنان بیخود شدی گفت ای بیهوده گو حرف کم و بسیار نیست

گفت باید حد زند هوشیار مردم مست را        گفت هشیاری بیار اینجا کسی هشیار نیست

_________________________________________________________________

من مست جانانم کی ترسم زجان

دریای عطشانم طوفانم طوفان

هان وهان ای خصم میدان بشناسم

من میر سالار خوبانم عباسم

زشراری آتش سوزانم

غمم یاری کرده پریشانم

چه کنم شرماز لب عطشانی

شده خاری بردل وبرجانم

من مست جانانم کی ترسم از جان

دریای عطشانم طوفانم طوفان

وای از تو مشک من دلخونم کردی

دل خون طفلان محزونم کردی

گر شکسته شاخه ی دستانم

شده گر خون چشمه ی چشمانم

دل فدای دلبر وجانانم

جان فدای خسرو خوبانم

من مست جانانم کی ترسم از جان

دریای عطشانم طوفانم طوفان

هان وهان ای خصم میدان بشناسم

من میر وسالار خوبانم عباسم

____________________________________________________

وطنم ای شکوه پا برجا       در دل امتحان  التهاب دورانها         

کشور روزهای دشوار            زخمی سربلند بحرانها

ایستادی بر جنگ رودررو       خنجر از پشت می زند دشمن

گویی از ما در نهان بر ما       وطنم پشت حیله را بشکن

وطنم ای شکوه پا برجا          در دل امتحان  التهاب دورانها         

رگت امروز تشنه عشق است    دل رنجیده خون نمی خواهد

دل تو تا ابد برای تپش           غیرعشق و جنون نمی خواهد

شرم بر من اگر حریم تو       پیش چشمان من شکسته شود

وای بر من اگر نبینم چشم     رو به رویای عشق بسته شود

 وطنم ای شکوه پا برجا        در دل امتحان  التهاب دورانها       

  کشور روزهای دشوار            زخمی سربلند بحرانها

از تب سرد موجهای خزر     تا خلیجی که فارس بوده و هست

می شود با تو دل به دریا زد   می شود با تو دل به دنیا بست

وطنم....

_________________________________________________

                                                  نی محزون

                                                 شهریار

 

امشب ای ماه به درد دل من تسکینی                                اخر ای ماه تو همدرد من مسکینی

کاهش جان تو من دارم و من میدانم                                که تو از دوری خورشید چه ها می بینی

تو هم ای بادیه پیمای محبتچون من                                 سر راحت ننهادی به سر با لینی

هر شب از حسرت ماهی من و یک دامن اشک                 تو هم ای دامن مهتاب پر از پروینی

همه در چشمه مهتاب غم از دل شویند                           امشب ای مه تو هم از طالع من غمگینی

من مکر طالع خوددر تو توانم دیدن                               که تو ام اینه بخت غبار اگینی

نی محزون  مگر از تربت فرهاد دمید                           که کند شکوه زهجران لب شیرینی

تو چنین خانه کن و دل شکن ای بد خزان                       گر خود انصاف کنی مستحق نفرینی

کی برین کلبه ی طوفان زده سر خواهی زد                   ای پرستو که پیام اور فرور دینی

شهریارا اگر ایین محبت باشد                                 چه حیاتی و چه دنیای بهشت ایینی

کپی برداری فقط با ذکر منبع مجاز شرعی است